φειδώ
φειδώ, a sparing
φειδ-ώ όος, contr. οῦς, ἡ:
- sparing, νεκύων Il. 7.409; βίου E. Fr. 438 (dub.); ἄνευ παντὸς οἴκτου καὶ φειδοῦς LXX Es. 3.13; οὔτε φ. τῶν παίδων οὔτʼ ἔλεον ἔσχον D.H. 8.79 (but τῆς αἰδοῦς ὀλίγην ποιήσασθαι φειδώ consideration for . ., S.E. M. 2.27); φειδὼς (sic cod. P) τῶν παραδειγμάτων ἔστω Longin. 22.4; ὀπώρας φ. ἔστω Orib. Fr. 55; φ. τις ἐγίγνετο . . μὴ προαναλωθῆναι (sc. τὴν εὐπραγίαν) Th. 7.81.
- II abs., thrift, sparing, κτήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον, οὐδʼ ἔπι φειδώ Od. 14.92, cf. 16.315, Hes. Op. 369; φ. καὶ λιμός Democr. 229; φ. πονηρά E. Fr. 407; opp. ἀσωτία, Arist. Rh. 1390b1.
φειδώ, όος-οῦς (ἡ)
1 ménagement, modération, mesure, Il. 7, 409 ; Anth. 7, 493 ; Hdn 4, 6, 1 ; τινος, Il. 7, 409, ménagement envers qqn ou qqe ch. ; φειδώ τις ἐγίγνετο, avec μή et l’inf. Thc. 7, 81, il y avait quelque ménagement, on se ménageait pour ne pas, etc. ; φειδώ τινος ἔχειν, DH. 8, 79 ; ou ποιεῖσθαι, Sext. M. 2, 27 ; DH. 11, 55, ménager qqn ou qqe ch. ; p. suite, réserve, discrétion, Plut. M. 47c ||
2 économie, parcimonie, Od. 14, 92 ; 16, 315 ; Hés. O. 367 ; Plut. Lyc. 12, Cato ma. 25.
Étym. φείδομαι.
1. spaarzaamheid, zuinigheid;
2. terughoudendheid:
φειδώ, οῦς, ἡ, Schonung ; νεκύων Il. 7.409 ; Sparsamkeit, Kargheit ; χρήματα δαρδάπτουσιν ὑπέρβιον, οὐδʼ ἔπι φειδώ Od. 14.92, 16.315 ; νετο Thuc. 7.81 ; Sp., φειδώ τινος ἔχειν, ποιεῖσθαι = φείδεσθαι, Dion.Hal. 8.79, 11.55.
φειδώ
ἡ
[φείδομαι.]
- 1
Abstinence from wasting or consuming something, sparing : κτήματα δαρδάπτουσιν, οὐδʼ ἔπι φ. Od. 14.92. Cf. Od. 16.315.
- 2
Withholding or grudging something : οὔ τις φ. νεκύων (as touching . . .) Il. 7.409.
- 1
φειδώ : sparing, thrift; ‘one must not fail’ in the case of the dead, etc.
φειδώ, όος,
φείδομαι
- Ia sparing, νεκύων Il.
- IIabsol. thrift, parsimony, Od., Hes.: thrift in exposing oneself to danger, Thuc.