φιλόνεικος
φιλό·νεικος, ος, ον [ῐ]
1 qui aime la dispute, querelleur, Plat. Prot. 336e, etc. ; Isocr. 8d ; Lys. 192, 8 ; τὸ φιλόνεικον, Xén. Cyr. 7, 5, 64, c. φιλονεικία ||
2 qui s’efforce à l’envi d’un autre, plein d’émulation, Plat. Rsp. 545a, 551b, 581c ||
Cp. φιλονεικότερος (v. φιλονείκως) ; sup. φιλονεικότατος, Plut. Ages. 2.
Étym. φ. νεῖκος.
φιλόνεικος, Streit, Zank liebend, streitsüchtig ; Pind. Ol. 6.19 ; πρός τι, Plat. Prot. 336e ; wetteifernd, ehrgeizig, καὶ φιλότιμος Rep. IX.582e, u. öfter ; βίος Lys. 2.16 ; Sp., wie Plut. u. Luc.
• Adv., φιλονείκως ἔχειν πρός τι, wetteifern, Plat. Gorg. 505e ; rechthaberisch sein, Phaed. 91a ; πρός τινα, Xen. Cyr. 3.3.57, u. öfter.
• Adv., φιλονείκως ἔχειν πρός τι, wetteifern, Plat. Gorg. 505e ; rechthaberisch sein, Phaed. 91a ; πρός τινα, Xen. Cyr. 3.3.57, u. öfter.
[φιλόνεικος, v. φιλόνικος.]
Strong 5380
fond of strife, contentious: I Co 11:16.†