φλήναφος

φλήνᾰφ-ος, ὁ,

• idle talk, nonsense, ἡ πρόνοια δʼ ἡ θνητὴ καπνὸς καὶ φ. Men. 482.6, cf. Kol. 21, Luc. Dem.Enc. 35, Amelius ap. Porph. Plot. 17; τοὺς θεοὺς ἡγεῖτο εἶναι φλήναφον Lib. Ep. 803.4: pl., Phld. Rh. 2.267S., Luc. Somn. 7, Pisc. 25, etc.
• • II babbler, ὦ φλήναφε Men. 109, cf. Poll. 6.119.

φλήναφος, ὁ (vgl. φλεδών, φλῆνος, schwerlich zusammengesetzt),
1) unnützes Geschwätz, Schwatzhaftigkeit, Menand., Liban.
2) als adj. φλήναφος, ον, schwatzhaft, geschwätzig, Men. Deisidaem. frg. 2 ; vgl. Poll. 6.119.

φλήναφος φλήνᾰφος, ὁ, φλέω

• idle talk, nonsense, Luc.