ἀάσχετος
ἀάσχετος, ος, ον, c. ἄσχετος, Il. 5, 892.
ἀάσχετος, p. für ἄσχετος, z.B. Il. 5.892.
ἀάσχετος
[an unexplained form.]
= ἄσχετος.
Not to be restrained, ungovernable: μένος Il. 5.892.
Of grief, uncontrollable: πένθος Il. 24.708.
ἀάσχετος : lengthened form of ἀσχετος.