ἄατος
ἄατος, insatiate
ἄατος2, [only Q.S.] > ἄητος
ἄᾰτος, contr. ἆτος, ον, (ἄω)
- insatiate, c. gen., ἄατος πολέμοιο Hes. Th. 714; Ἄρης ἆτος πολέμοιο Il. 5.388; μάχης ἆτόν περ ἐόντα 22.218: abs., ἄατος ὕβρις A.R. 1.459. [First syll. short in Hes., long in A.R.]
ἄᾱτος, ον,
- = ἄητος (q.v.), Q.S. 1.217.
insaciable, desmedido, que exige todo esfuerzo
ἄητον θάρσος
ἄατος ὕβρις
ποηφάγος αἰὲν ἄητος
• c. gen.
Ἄρης ἆτος πολέμοιο
μάχης ἄατόν περ ἐόντα
ἄατος πολέμοιο
•
ἀπὸ τοῦ [ἄω
•
perjudicial, dañino Hsch.
•Quizá ἀ- intens. y ἄτη.
1 ἄ·ατος, par contr. ἆτος, ος, ον [ᾰᾰ] insatiable de, gén. Hés. Th. 714 (ἄατος) ; ἆτος πολέμοιο, Il. 5, 388, 863 ; 6, 203 ; 13, 746 ; ou μάχης, Il. 22, 218, insatiable de combat ; ἆτος δόλων, Il. 11, 430 ; Od. 13, 293, insatiable de ruses ||
➳ Ion. ἄητος, Nic. Th. 784.
Étym. p.-ê. pré-grec.
2 ἄατος, ος, ον [ᾱᾰ] pernicieux, funeste, A. Rh. 1, 459 (ἀάω 1).
3 ἄατος, ος, ον [ᾰᾱ] c. ἄητος 1, Q. Sm. 1, 217.
ἄατος, (ἄω), unersättlich, πολέμοιο Hes. Th. 714, vgl. ἆτος ; – ἄατος ὕβρις [– ◡ ◡] Ap.Rh. 1.452, schädlich, ist wohl ἀατός zu schreiben ; aber θάρσος ἄᾱτον bei Qu.Sm. 1.217 steht für ἄητον. Vgl. Buttmann Lexil. 1.229 ff.
ἄατος
[ἀ-1 + (σ)άω.]
Except in Il. 22.218 in contr. form ἆτος.
Insatiate of, indefatigable in.
With genit.: πολέμοιο Il. 5.388. Cf. Il. 5.863, Il. 6.203, Il. 11.430, Il. 13.746, Il. 22.218: Od. 13.293.
ἄατος
ἄω C
- insatiate, c. gen., Ἄρης ἆτος πολέμοιο Il.