ἀβδέλυκτος
ἀβδέλυκτος, not to be abominated
ἀβδέλυκτος, ον, (βδελύσσω)
- not to be abominated, A. Fr. 137.
no odioso, no repugnante
καὶ μὴν, φιλῶ γάρ, ἀβδέλυκτ' ἐμοὶ τάδε
en verdad, pues te amo, no me repugna esto
•Cf.
ἀ·βδέλυκτος, ος, ον, qu’on ne doit pas détester, Eschl. fr. 118.
Étym. ἀ, βδελύσσομαι.
ἀβδέλυκτος, nicht verabscheuet, Aesch. Myrm. frg. 118.