ἄκρος

ἄκρος, α, ον, (on the Root v. ἀκή A)

• at the farthest point or end, hence either topmost, outermost, or inmost.
• • • 1 highest, topmost, ἀκροτάτῃ κορυφῇ Il. 1.499, al.; ἐν πόλει ἄκρῃ, = ἐν ἀκροπόλει, Il. 6.88, cf. 257; ἄκρῳ Ὀλύμπῳ 13.523; ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ 14.352; λάψοντες . . μέλαν ὕδωρ ἄκρον at its surface, 16.162; ἄκρον ῥινόν surface of skin, Od. 22.278; ἐπʼ ἄκρων ὀρέων on mountain tops, S. OT 1106: Sup. ἀκρότατος, ὔσδος Sapph. 93.2; ὀρόφοισι Orac. ap. Hdt. 7.140.
    • 2 outermost, πεδίον ἐπʼ ἄκρον to the farthest edge of the plain, S. Ant. 1197; κατʼ ἄκρας σπιλάδος from the surface of a stone, Id. Tr. 678; esp. of extremities of body, ἄ. χείρ, πόδες, ὦμος, end of hand, ends of feet, tip of shoulder, Il. 5.336, 16.640, 17.599; ἄκρων χειρῶν καὶ ποδῶν Hdt. 1.119, cf. Th. 2.49, Pl. La. 183b, Ti. 76e; but τὸ ἄ. τῆς χειρός, τοῦ ποδός, thumb, great toe, LXX Ex. 29.20, Le. 18.22; γλῶσσαν ἄκραν S. Aj. 238; πίτυν ἄκρας τῆς κόμης καθέλκων by the top of the crown, Cratin. 296:—ἐπʼ ἄκρων [δακτύλων] on tiptoe, S. Aj. 1230, ubi v. Sch.; comically, ἐπʼ ἄκρων πυγιδίων on tip-tail, Ar. Ach. 638; ἐν ἄκροισι βὰς ποσί E. Ion 1166; παρʼ ἄκρας τρίχας Or. 128; ἀκροτάτοις χείλεσι Epigr.Gr. 547.8:—οὐκ ἀπʼ ἄκρας φρενός not from the outside of the heart, i.e. from the inmost heart, A. Ag. 805, cf. E. Hec. 242; ἄκροισι λαίφους κρασπέδοις with mere edges of sail, i.e. under close-reefed sails, Id. Med. 524, cf. Ar. Ra. 999.
    • • b Geom., of the extremity of a line, ἡ ἐπʼ ἄκραν τὴν ἀποληφθεῖσαν ἀγομένη Apollon.Perg. Con. 4.8: Math., of extremes in a proportion, Pl. Ti. 36a, etc.; εἰς ἄκρον καὶ μέσον λόγον τέμνειν cut in extreme and mean ratio, Euc. 6.30, cf. 5 Def. 17.
      • c in Tactics, ἄκροι, οἱ, flank men, Ascl. Tact. 1.3, cf. 7.6.
    • 3 inmost, μυελός E. Hipp. 255.
  • II of Time, ἄκρᾳ σὺν ἑσπέρᾳ on the edge of evening. i.e. at nightfall, Pi. P. 11.10, cf. ἄκρῃ νυκτί Arat. 775; ἄκρου τοῦ ἔαρος at beginning of spring, IPE 12.352.29 (Cherson., ii B. C.); but usu. denoting completeness, ἄκρου τοῦ θέρεος at mid-summer, Hp. Aph. 3.18; χειμῶνος ἄκρω Theoc. 11.37; ἄκρας νυκτός at dead of night, S. Aj. 285.
  • III of Degree, highest in its kind, consummate,
  • • 1 of persons, Hdt. 5.112, 6.122; τοξότης ἄ. A. Ag. 628; θεσφάτων γνώμων ἄ. ib. 1130; μάντις S. El. 1499; ἰατροί Phld. Lib. p.67 O.; οἱ πάντῃ ἄ., οἱ ἀκρότατοι Pl. Tht. 148c; of any extremes, opp. τὰ μεταξύ, τοῖς ἄ. τὰ ἄ. ἀποδιδόναι Id. R. 478e, cf. Phd. 90a; of classes in a state, Arist. Pol. 1296b39: in moral sense, both good and bad, ἐπιδικάζονται οἱ ἄ. τῆς μέσης χώρας Id. EN 1107b31; αἱ ἄ. [διαθέσεις] ib. 1108b14, cf. ἄκρον II.1:—c. acc. modi, ψυχὴν οὐκ ἄ. not strong of mind, Hdt. 5.124; ἄ. τὰ πολέμια 7.111; ἄ. ὀργήν quick to anger, passionate, 1.73; Εὐρώπη ἀρετὴν ἄκρη 7.5: c. gen., οἱ ἄ. τῆς ποιήσεως Pl. Tht. 152e; ἄ. εἰς φιλοσοφίαν R. 499c; περὶ ὁπλομαχίαν Lg. 833e.
    • 2 of things, highest, extreme, συμφορά Alex. 222.4 (cj. Dobree); νηστεία Diph. 54: Sup., Pl. Phlb. 45a.
  • IV as Subst., v. ἄκρα, ἄκρον.
  • V neut. as Adv., on the top or surface, ἄκρον ἐπὶ ῥηγμῖνος Il. 20.229; ἄκρα δʼ ἐπʼ αὐτᾶς βαθμῖδος AP 7.428.3 (Mel.).
  • • 2 reg. Adv. ἄκρως, ἀνεστάλθαι to be turned up at the point, Hp. Mochl. 24.
    • • b utterly, perfectly, Pl. R. 543a, Hegesand. 4; μόνος ἄκρως Euphro 1.5; σχῆμα ἄ. στρογγύλον absolutely round, Hero Def. 76.
      • c skilfully, Phld. Lib. p.27 O.

ἄκρος, (ἀκή), in eine Spitze auslaufend, was sich am äußersten Ende und Rande befindet, das äußerste, oberste, höchste ; μέσα καὶ ἄκρα entgegengesetzt Plat. Phaedr. 264c;
a) bei Hom. immer von concreten Dingen, oft als Prädicatsnomen ; πρώονες ἄκροι Il. 16.299. ἄκραι ἠιόνες 17.264, ἄκρῳ Ὀλύμπῳ Il. 13.523, ἀκροτάτῃ κορυφῇ Οὐλύμποιο Il. 5.754, auf einer hohen Spitze, Scholl. Aristonic. ὅτι ὑπερθετικὸν ἀντὶ ἁπλοῦ, ἀκροτάτῃ ἀντὶ τοῦ ἄκρᾳ, Lehrs Arist. p. 168 ; ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ Il. 15.152 ; häufig auch bei Anderen von Bergen ; ἐπʼ ἄκρῳ ῥυμῷ, an der Spitze der Deichsel, Il. 5.729, vgl. Scholl. Aristonic.; ὕδωρ ἄκρον, die Oberfläche des Wassers, 16.162 ; Πέργαμος ἄκρη Il. 5.460, 6.512, πόλις ἄκρη 6.257, 317, 7.345, πόλις ἀκροτάτη (superl. Homerisch = posit.) 22.172, der hochgelegene Teil der Stadt, die Burg, welche Od. 8.494, 504 ἀκρόπολις heißt ; πύργων ἐπʼ ἄκρων στάς Eur. Phoen. 1098. Bes. von Teilen des Körpers : χεῖρα ἄκρην οὔτασε, er verwundete die Spitze der Hand, Il. 5.336 ; χερῶν ἄκροι κτένες Aesch. Ag. 1576 ; vgl. Ar. Lys. 443 ; Eur. I.A. 951 ; ἄκροι δάκτυλοι, Fingerspitzen, I.T. 251 ; Plat. Prot. 352a ; πόδας ἄκρους, bis zu den Fußspitzen, Il. 16.640 ; vgl. Eur. Ion 1166 ; Plat. Lach. 183b ; übertr. Soph. Aj. 1209 ἐπʼ ἄκρων ὁδοιπορεῖς, du bist stolz, hochfahrend ; ἐπʼ ἄκροις τοῖς κώλοις Plat. Tim. 76e ; ἄκρος μυελός, das innerste Mark, Eur. Hipp. 255 ; οὐ γὰρ ἄκρας καρδίας ἔψαυσέ μου, er hat das Herz im Innersten getroffen, Hec. 249.
b) von der Zeit: ἄκρας νυκτός Soph. Aj. 278, nach dem Schol. Anfang der Nacht ; vgl. ἄκρᾳ σὺν ἑσπέρᾳ Pind. P. 11.10, s. ἀκρέσπερος.
c) auf den Geist übertr.: ἀπʼ ἄκρας φρενός, scharfer Verstand, Aesch. Ag. 805 ; διʼ ἄκρων φρενῶν Eur. Bacch. 203 ; ὀργὴν οὐκ ἄκρος Her. 1.73. ψυχὴν οὐκ ἄκρος 5.124, nicht stark an Gemüt, Mut ; ἄκρος ὀργήν = jähzornig App. Hisp. 98. Sehr gewöhnlich : das Ausgezeichnetste, Vortrefflichste seiner Art, Ἀργείων ἄκροι, die Vornehmsten unter den Argivern, Eur. Phoen. 430 ; ἄκρος τοξότης, ein ausgezeichneter Schütze, Aesch. Ag. 614 ; μάντις Soph. El. 1491 ; ἄκραι ἀρεταί Pind. Ol. 13.15 ; Ἴωνες ἄκροι γίγνονται, zeichnen sich aus, Her. 5.112 ; ἀνὴρ ἄκρος 6.122, ein tüchtiger Mann, πολίτης Plat. Legg. VII.823a ; εἰσὶ τὰ πολέμια ἄκροι, sind im Kriegswesen ausgezeichnet, Her. 7.111. Bes. seit Plat. häufig δικαστής, κυβερνήτης, ἰατρός, Theaet. 201c, Rep. II.360e, u. sonst ; Ggstz οὐ φαῦλοι ἀλλʼ ὅτι μάλιστα ἄκροι Legg. XI.753e. Auch von Tieren : ποιμνίον ἀκρότατον Rep. V.459 e : von Sachen : ἡδοναὶ ἀκρόταται Phileb. 45 a : μισθὸς ἄκρος, hoher Lohn, Theocr. 7.31 ; τιμωρία Plut. Cic. 19, u. ä. öfter. Dah. ἄκρος εἴς τι, περί τι, Plat. Rep. VI.499c, Legg. VIII.833e. Häufig steht sowohl das fem. ἡ ἄκρα (s. oben besonders), als auch das neutr. τὸ ἄκρον substantivisch, Σούνιον, ἄκρον Ἀθηνέων Od. 3.278, das Vorgebirge von Attika ; Γάργαρον ἄκρον Ἴδης Il. 14.292 ; τὰ τῶν Ἄλπεων Pol. 3.55.9, u. öfter, der auch οἱ ἄκροι für Berge braucht ; vgl. ἐπὴν δʼ ἐς ἄκρον ἵκηαι Hes. O. 286 ; μοχλὸν ἐλάινον, ὀξὺν ἐπʼ ἄκρῳ, an der Spitze, Od. 8.382. Uebtr. das Höchste einer Sache, πανδοξίας ἄκρον Pind. N. 1.13, u. öfter σοφίας u. dgl.; πρὸς ἄκρῳ γενέσθαι Plat. Phaedr. 247b, u. oft bei Sp.; εἰς ἄκρον ἱκέσθαι, ἐπὶ τὸ ἄκρον ἄγειν, ἐλθεῖν, Plat. Legg. III.701c, Tim. 20a ; ἐπὶ τὰ ἄκρα τῆς θαλάττης ἀφῖγμαι Phaed. 109d ; φιλήματος ἄκρα φέρεσθαι, den Preis des Kusses davontragen, Theocr. 12.31.
• Adv. ἄκρον , zu äußerst, Il. 20.229 ; ἄκρα Mel. 123 (VII.428); Theocr. 27.43.

ἄκρος

-η, -ον. Extreme, at the furthest point.

• • 1

    Topmost, the topmost part of: πόλει Il. 6.88 (the citadel), πρώονες Il. 8.557 = Il. 16.299. Cf. Il. 5.460, Il. 6.257, 297, 317, 512, Il. 7.345, Il. 8.83, Il. 9.241, Il. 11.351, Il. 12.282, Il. 13.523, 615, Il. 14.292, 352, Il. 15.152, Il. 22.383: σκοπέλοισιν Od. 12.239.

  • 2

    Outermost, the extremity of: πόδας Il. 16.640. Cf. Il. 17.264 (see ἠϊών 2), 309, 599, Il. 20.227: οἰήϊον Od. 9.483 = 540.

    The edge of: χείλει Il. 12.51.

    Growing on the extremity: τρίχες οὐραῖαι Il. 23.519.

    At the end of a row: νῆες Il. 15.653.

    The base or root of: χεῖρα Il. 5.336 (cf. 458).

  • 3

    The surface of: ὕδωρ Il. 16.162: ῥινόν Od. 22.278.

    App. in neut. ἄκρον as adv., on the surface: ἀ. ἐπὶ ῥηγμῖνος θέεσκον Il. 20.229 (v. l. ἀ. ἔπι, taking ἀ. as sb., the surface; see ἄκρον 4).

  • 4

    In superl. ἀκρότατος, -η, -ον (in Od. 12.11 of two terminations), much like the positive.

  • • a

      Topmost, the topmost part of: κορυφῇ Il. 1.499 = Il. 5.754 = Il. 8.3. Cf. Il. 2.793, Il. 6.470, Il. 13.12, Il. 14.157, 228, 285, Il. 15.536, Il. 20.52, Il. 22.172: τύμβῳ Od. 12.15.

      Absol.: ἐπʼ ἀκροράτῃ (at the top) Il. 4.484.

    • b

      The extremity of: ὄζῳ Il. 2.312.

      Sim. ἀκρότατον παρʼ οὐδόν Od. 22.127 (app., to one side of (and passing at right angles) one of the extremities of the threshold).

      Predicatively: ὅθʼ ἀκρότατος πρόεχʼ ἀκτή (where the beach ran furthest out) Od. 12.11.

    • c

      The surface of: χρόα Il. 4.139, χαλκόν Il. 7.246.

ἄκρος (ἄκρον acc.: -ας, -ᾳ, -αν; -ᾶν, -αις; ον acc.: -οτάτῳ.)

• • a lit. highest Ζηνὸς ἐπʼ ᾰκροτάτῳ βωμῷ O. 6.70 ἀπʼ ἄκ'ρας Ταινάρου i. e. the headland of Tainaron P. 4.174 καὶ σκοπιαῖσιν [ἄκρ]α ὀρέων ὕπερ ἔστα (supp. Meineke.) fr. 51a. 3. πατέρος Ἀθαναία κορυφὰν κατʼ ᾰκραν ἀνορούσαισʼ on the highest part of O. 7.36
  • b met. νικαφόρον ἀγλαίαν ὤπασαν ἄκραις ἀρεταῖς O. 13.15 ποτὶ γραμμᾷ μὲν αὐτὰν στᾶσε κοσμήσαις τέλος ἔμμεν ᾰκρον P. 9.118 ἔστιν δʼ ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων, πρὶν τέλος ἄκρον ἱκέσθαι I. 4.32 ἀμνάμονες δὲ βροτοί, ὅ τι μὴ σοφίας ἄωτον ἄκρον κλυταῖς ἐπέων ῥοαῖσιν ἐξίκηται ζυγέν I. 7.18
  • c of time, first, foremost, earliest ἀκρᾶν βαθμίδων ἄπο P. 5.7 ἄκρᾳ σὺν ἑσπέρᾳ P. 11.10
  • d met., pro subs., peak, summit τίς ἄκρον ἑλὼν ἡσυχᾷ τε νεμόμενος αἰνὰν ὕβριν ἀπέφυγεν; P. 11.55 ἔστι δʼ ἐν εὐτυχίᾳ πανδοξίας ἄκρον N. 1.11 ἐπεί οἱ τρεῖς ἀεθλοφόροι πρὸς ἄκρον ἀρετᾶς ἦλθον N. 6.23
  • e dub. ἦ γὰρ αὐτῶν μετάστασιν ἄκραν[ θῆ]κε. (supp. Snell.) Δ. 4. 40.

ἄκρος (root ακ), sup. ἀκρότατος: uttermost, topmost, highest, at the top, end, edge, or surface of (summus); πόλις ἄκρη, ἄκρη πόλις, ‘upper city’ (=ἀκρόπολις); κατʼ ἄκρης, see ἄκρη.—Adv. ἄκρον, ‘along the top,’ Il. 20.229.

ἄκρος ἀκή I

• • Iat the furthest point, and so either topmost = Lat. summus, or outermost = Lat. extremus:
  • • 1highest, topmost, ἐν ἄκρηι πόλει ἐν ἀκροπόλει, Il.; μέλαν ὕδωρ ἄκρον at its surface, Il., etc.
    • 2outermost, ἄκρη χείρ, ἄκροι πόδες, ἄκρος ὦμος the end of the hand, ends of the feet, tip of the shoulder, Il., Thuc.; ἐπʼ ἄκρων δακτύλων on tiptoe, Soph.; ἄκροισι λαίφους κρασπέδοις with the outermost edges of the sail, i. e. under close-reefed sails, Eur.
  • IIof Time, it denotes completeness, ἄκραι σὺν ἑσπέραι when eve was fully come, Pind.; ἄκρας νυκτός at dead of night, Soph.
  • IIIof Degree, the highest in its kind, exceeding good, consummate, excellent: of persons, Hdt., etc.; ἄκρος μάντις Soph.:—often with an acc. modi added, ψυχὴν οὐκ ἄκρος not strong in mind, Hdt.; ἄκροι τὰ πολέμια, skilful in war, Hdt., etc.; also c. gen. modi, οἱ ἄκροι τῆς ποιήσεως Plat.; also, ἄκρος εἰς or περί τι Plat.
  • IVas Subst., v. ἄκρα, ἄκρον.
  • Vneut. as adv. on the top or surface, just, ἄκρον ἐπὶ ῥηγμῖνος on the very edge of the surf, il.
  • • 2exceedingly, Theocr.
    • 3utterly, completely, Plat.