ἀρητήρ
ἀρητήρ, one that prays, a priest
ἀρητ-ήρ [ᾱ], ῆρος, ὁ, (ἀράομαι)
- one that prays: poet. for ἱερεύς (Arist. Po. 1457b35), priest, Il. 1.11, 5.78, al.; also in metr. Inscrr., IG 4.1007 (Epid.), 1538 (Apollo Maleatas), etc., cf. Orac. ap. Jul. Ep. 89.
sacerdote
Χρύσης
Σκαμάνδρου ἀ.
Διὸς Λυδοῖο ... ἀ.
ἀρητήρ, ῆρος (ὁ) [ᾰ] celui qui adresse les prières aux dieux, prêtre, Il. 1, 11 ; 5, 78 ; Arstt. Poet. 21, 17.
Étym. ἀράομαι.
ἀρητήρ, ῆρος, ὁ, der Beter, d.i. Priester, Hom. dreimal, Il. 1.11, 94, Σκαμάνδρου ἀρητήρ 5.78. Das α ist in allen drei Stellen lang, in arsi. Vgl. Arist. poet. 21.
ἀρητήρ
-ῆρος, ὁ
[ἀράομαι.]
A priest Il. 1.11, 94, Il. 5.78.
ἀρητήρ , ῆρος (ἀράομαι): one who prays, priest.
ἀρητήρ
ἀράομαι
- one that prays, a priest, Il.