ἀριστόβιος
ἀριστόβιος, living best
ἀριστό-βῐος [ᾰ], ον,
- living best, Orac. ap. Hld. 2.35.
subst. persona de vida intachable, de conducta virtuosa
ἀριστοβίων μέγ' ἀέθλιον
ἀριστό·βιος, ος, ον [ᾰ] d’une vie excellente, c. à d. honnête, Oracl. (Hld. 2, 35).
Étym. ἄ. βίος.
ἀριστόβιος, am besten, tugendhaft lebend, Heliod. 2.35.