ἀσκανδάλιστος
ἀσκανδάλιστος [δᾰ],
- gloss on ἀπρόσκοπος and ἀπρόσπταιστος, Hsch.
I
1 inquebrantable, que no se deja desviar
ἀσκανδάλιστοι τὰς θλίψεις ὑπομένοντες
2 que no causa escándalo
ὑπόβασιν τῆς ἀληθείας
• subst. τὸ ἀ. Basil.M.31.637C.
II adv. -ως sin reproche, PMag.7.248.
ἀ·σκανδάλιστος, ος, ον [δᾰ] qui ne fait point de faux pas, qui ne commet pas de faute, Clém.
Étym. ἀ, σκανδαλίζω.