ἄβροτος
ἄβροτος, immortal, divine, holy
ἄβροτος, ον, also η, ον,
- = ἄμβροτος (q.v.), holy, in Hom. only once, νὺξ ἀβρότη Il. 14.78; ἀβρότη alone = νύξ, Eust.ad loc.
- II without men, deserted of men, ἄβροτον εἰς ἐρημίαν v.l. for ἄβατον A. Pr. 2, as quoted by Sch.Ven. Il. 14.78.
deshabitado, solitario de la noche
νὺξ ἀβρότη
ἀβρότη, ἐν ᾗ βροτοὶ οὐ φοιτῶσιν
ἄβροτον εἰς ἐρημίαν
•Deriv. directamente de ἀ-βροτός, no de *ἀ-μρτός.
inanimado, irracional Sud.
ἄ·βροτος, ος ou η, ον :
1 immortel, divin, sacré, Soph. Ant. 1134 ; νὺξ ἀβρότη, Il. 14, 78, la nuit sacrée (cf. νὺξ δαιμονίη ou ἀμβροσίη ; ἱερὸν κνέφας ou ἱερὸν ἦμαρ) ||
2 où il n’y a pas d’hommes, désert, Eschl. Pr. 2 (acc. fem. ἄβροτον, vulg. ἄβατον).
Étym. ἀ, βροτός.
1. onsterfelijk, goddelijk.
2. zonder mensen:
ἄβροτος, poet. Nebenf. von ἄμβροτος, Hom. einmal, Il. 14.78 νὺξ ἀβρότη, die göttliche, heilige Nacht, wie ἀμβροσία νύξ ; Aristarch erklärte nach Aristonicus Scholl. ἤτοι κατὰ παράλειψιν τοῦ μ ἀντὶ τοῦ ἀμβρότη, οἷον ἀθάνατος· ἢ ἀβρότη καθʼ ἣν βροτοὶ οὐ φοιτῶσιν. Vgl. Buttmann Lexil. 1.134 ; – ἄβροτα ἔπη Soph. Ant. 1121, heilige Lieder ; – ἄβροτος ἐρημία, die menschenleere Oede, Aesch. Prom. 2 v.l. für ἄβατος, VLL durch ἀπάνθρωπος erkl.; ὄγκος M.Arg. 20 (VI.201) sehr zw.
ἄβροτος (=ἄμβροτος): divine, νὺξ ἀβρότη, Il. 14.78.†
ἄβροτος
- Iimmortal, divine, holy, νὺξ ἀβρότη, either holy Night, as a divinity, (like ἱερὸν κνέφας, ἱερὸν ἦμαρ), or never failing (like ἄφθιτος ἠώς), Il.; ἔπη ἄβροτα holy hymns, Soph.
- IIwithout men, solitary, Aesch.