ἄρμενον
1 objeto apropiado, instrumento, herramienta del eslabón o pedernal al inventarse el fuego h.Merc.110,
ὁπόσα ... ἀνθρώποις ἄρμενα μεμηχάνηται
ἀρμένῳ πιέζοντες περὶ τὴν βάλανον τὸν πηλόν
κερκίδα ... λιμηρῆς ἄρμενον ἐργασίης
• instrumental quirúrgico, en plu., Hp.Off.2, cf. Erot.110.10
• equipo necesario o pertrecho en otras actividades
Διννομένῃ ... τἄρμενα λάμπρα
ἐν ἀρμένοις ξυλίνοις
τάδ' ... ἄρμενα τέχνας
περὶ δὲ ἀρμένων ἑτοιμασίας
• fig.
<ἐν> ἀρμένοισι πᾶσι θυμὸν αὔξων
desarrollando su ánimo en todo lo necesario
2 náut., sólo plu. aparejos esp. el velamen
τὰ παλαιὰ τῶν νεῶν ἄρμενα
[ἱστία]
1. werktuig, meestal plur.; wapenrusting:
2. tuigage (van schepen).