ἄρρατος
ἄρρατος, firm, hard, solid
ἄρρᾱτος, ον,
- = σκληρός, ἀμετάστροφος, Pl. Cra. 407d; ἄ. καὶ μνήμων Id. R. 535c; θάρσος prob. l. in Id. Ax. 365a; ἀνέρος ἀρράτοιο Euph. 24.
irrompible, inquebrantable de hombres o cualidades varoniles
κατὰ τὸ σκληρόν τε καὶ ἀμετάστροφον, ὃ δὴ «ἄρρατον» καλεῖται
μνήμων δὴ καὶ ἄ.
θάρσος
ἀνέρος ἀρράτοιο
•Etim. dud. Quizá de la raíz *u̯er-t- ‘volver’, lat. uertō, etc.
ἄ·ρρατος, ος, ον, qu’on ne peut briser, solide, Plat. Crat. 407d, Rsp. 535c.
Étym. ἀ, ῥαίω.
ἄρρατος, (ῥάω, ῥαίω ?), unzerbrechlich, fest, τὸ σκληρὸν ὃ δὴ ἄρ. καλεῖται Plat. Crat. 407d ; die richtige Lesart Rep. VII.535b καὶ φιλόπονος, also unermüdlich.
ἄρρατος
ῥαίω
- firm, hard, solid, Plat.