ἰάλεμος

ἰᾱλεμ-ος, Ion. ἰήλ-, ὁ,

• lament, dirge, used by Trag. in lyr., A. Supp. 115, E. Rh. 895, Tr. 1304, Ph. 1033, etc.; τὸν ἰ. ἀρίστευσε Theoc. 15.98: rare in Prose, Metrod. Herc. 831.17 (s.v.l.); prov., ἰαλέμου ψυχρότερος, of something tedious and dull, Zen. 4.39.
• • II as Adj., melancholy, γόοι E. HF 109 (lyr., s.v.l.); but usu.,
  • • 2 tedious, dull, stupid, ποιηταί Luc. Pseudol. 24; ἰατροί Gal. 14.617: as Subst., dullard, oaf, Men. 236, Hermog. Id. 2.6; title of play by Amphis, Ath. 2.69b. (Perh. from the cry ἰή.)

ἰάλεμος, ὁ, ion. u. p. ἰήλεμος (ἰή), das Klagelied ; ἰηλέμοισιν ἐμπρεπῆ Aesch. Suppl. 106 ; ἰαλεμοι Eur. Ph. 1034, Tr. 1304 u. sp.D., wie Ap.Rh. 4.1304 ; ἐν πένθεσιν ἰάλεμος Ath. XIV.619b. – Die VLL erkl. auch ὁ ψυχρὸς ἄνθρωπος, ὁ ἔκλυτος, Moeris (vgl. Men. bei Stob. Flor. 64.1), u. allgemein ὁ κακοδαίμων, ὁ στερόμενος καὶ ὀρφανός, u. beziehen diese Erkl., wie das sprichwörtliche ἰαλέμου ψυχρότερος (vgl. Zenob. 4.39) auf einen Ἰάλεμος, der ein frostiger u. langweiliger Poet gewesen sein soll. – Dah. adj. kläglich, jämmerlich, elend, Theocr. 15.98, ποιηταί Luc. Pseudol. 24, a.Sp.

ἰ˘ᾱλεμος

• • a dirge ὄ]ρθιον ἰάλεμ[ον Θρ. 5a. 2 = b. 6.
  • b τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Καλλιόπης, ὡς φησὶ Πίνδαρος. Σ Eur. Rhesus 895. ἁ δʼ Ἰάλεμον ὠμοβόλῳ νούσῳ πεδαθέντα σθένος (sc. ὕμνει) Θρ. 3. 9.

ἰάλεμος

• • Ia wail, lament, dirge, Aesch., Eur.
  • IIas adj., hapless, melancholy, Theocr. Prob. from the cry ἰή.