ἰσογλώχιν
ἰσογλώχιν, equiangular
ἰσο-γλώχῑν, ῑνος, ὁ, ἡ,
- equiangular, Nonn. D. 6.23.
ἰσο·γλώχιν, ινος (ὁ, ἡ) [ῐ̄σῑν] à pointes égales, Nonn. D. 6, 23.
Étym. ἴ. γλωχίς.
ἰσογλώχιν, [χῑ], ινος, = ἰσογώνιος, Nonn. D. 6.23.