ἰσομήτωρ

*ἰσο·μήτωρ, seul. dor. ἰσομάτωρ, ορος (ὁ, ἡ) [ῐ̄ᾱ] égal à sa mère, Thcr. Idyl. 8, 14.

Étym. ἴ. μήτηρ.