ὀγκηστής
ὀγκηστής, brayer
ὀγκ-ηστής, οῦ, ὁ,
- brayer, ὄνος AP 9.301 (Secund.), cf. Epigr. ap. Gal. Protr. 13.
ὀγκηστής, dout. p. ὀγκητής, οῦ, adj. m. qui brait, Anth. 9, 301.
Étym. ὀγκάομαι.
ὀγκηστής, ὁ, = ὀγκητής, Secund. 2 (IX.301); Poll. 5.88.