ὀδμή

ὀδμή, ἡ, = ὀσμή, Geruch, Duft ; sowohl angenehmer, Wohlgeruch, κέδρου Od. 5.59, ἡδεῖα 7.210, θεσπεσίη οἴνου 211, als unangenehmer, Gestank, von den Robben, πικρὸν ἀποπνείουσαι ἁλὸς πολυβενθέος ὀδμήν 4.406, δεινὴ θεείου Il. 14.415 ; ὀδμὰ κίδναται, Pind. frg. 95 ; τίς ὀδμὰ προσέπτα μʼ ἀφεγγής ; Aesch. Prom. 115 ; u. in Prosa, ῥόδα ὀδμῇ ὑπερφέροντα τῶν ἄλλων, Her. 8.138, ὀδμὴν βαρέαν παρέχεται, 2.94, μεθύσκεσθαι τῇ ὀδμῇ, 1.202 ; Sp., wie Plut. u. Luc., ὀδμὴ δεινὴ διεδέχετο ἡμᾶς, V.H. 2.29.

ὀδμή

-ῆς, ἡ

[ὀδ-, ὄζω.]

A smell or scent Il. 14.415 : Od. 4.406, 442, 446, Od. 5.59, Od. 9.210.

ὀδμή (root ὀδ): smell, fragrance.