ὁδοιπορέω

ὁδοιπορ-έω, impf. ὡδοιπόρεον,-ουν, Hdt. 4.116 (v.l. ὁ-), S. OT 1027: fut. -ήσω Hp. Art. 58: pf. ὁδοιπόρηκα Philippid. 13: plpf. 3pl. διοδοιπορήκεσαν Hdt. 8.129:—Pass., pf. ὡδοιπόρηται Luc. Herm. 2:—

• walk, Hdt. 4.110, S. OT 801; ὀρθότεροι -ήσουσι Hp. l.c.; ἐπʼ ἄκρων ὁ. walk on tiptoe, S. Aj. 1230; come, ὁ ξένος . . ὧδʼ ὁδοιπορεῖ Id. OC 1251: c. acc. cogn., ὁδοιπορεῖν ὁδόν Hdt. 4.116; ὁ. τοὺς τόπους walk over this ground, S. OT 1027.—Used in Trag. and Ion. Prose, = Att. βαδίζω; also in later Prose, Act.Ap. 10.9, Gal. 9.500, PMag.Lond. 121.181, X.Eph. 3.2.

ὁδοιπορέω, wandern ; absol., Soph. O.R. 801, O.C. 99, u. übertr., ὑψήλʼ ἐκόμπεις κἀπʼ ἄκρων ὁδοιπόρεις, Aj. 1209 ; c. acc., ὡδοιπόρεις δὲ πρὸς τί τούσδε τοὺς τόπους ; Soph. O.R. 1027, durchwandern ; εἰς τὴν οἰκεομένην, Her. 4.110 ; ὁδοιπόρεον ὁδόν, 4.116 ; bei Sp., ὁδόν Luc. Hermot. 30.

ὁδοιπορέω ὁδοιπόρος

• to travel, walk, Hdt., Soph., etc.; ὁδ. τοὺς τόπους to walk over this ground, Soph.