ὁδοιπόρος

ὁδοιπόρ-ος, ὁ,

• wayfarer, traveller, Il. 24.375, A. Ag. 901, S. OT 292, Ar. Ach. 205, Stratt. 61, IG 42(1).121.83 (Epid., iv B. C.). (From ὁδός, πείρω, cf. πεῖρε κέλευθον Od. 2.434.)

ὁδοιπόρος, einen Weg machend, reisend, der Reisende ; Il. 24.375, ὅς μοι τοιόνδʼ ἧκεν ὁδοιπόρον, ist es = Reisegefährte od. Wegweiser ; ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος, Aesch. Ag. 901 ; Soph. O.R. 292 ; Ar. Ach. 205 ; Sp., auch in Prosa, wie Plut. Ant. 62 Luc. Iov. conf. 16.

ὁδοιπόρος

-ου, ὁ

[app. a locative fr. ὁδός + πορ- as in πόρος.]

A journeyer or wayfarer Il. 24.375.

ὁδοιπόρος ?

• 1traveller μελικτὰς ὁδοιπόρους θαλάσσας (Meineke, Alberti: μέλιγγας ὄλοιτο παῖς Hesych.) ?fr. 340.

ὁδοιπόρος ὁδοι-πόρος, ὁ,

• a wayfarer, traveller, Aesch., Soph., Ar.;—in Il., a fellow-traveller, or guide.