ὀψοποιϊκός
ὀψοποιϊκός, ή, όν, qui concerne la préparation des mets, Xén. Œc. 9, 7 ; Plat. Gorg. 465d ; ἡ ὀψοποιϊκή (s. e. τέχνη) Plat. Gorg. 463b, l’art de la cuisine.
Étym. ὀψοποιέω.
ὀψοποιϊκός, ή, όν, = ὀψοποιητικός ; bes. ἡ ὀψ., die Kochkunst, Plat. Gorg. 465d u. öfter ; ὄργανα, Xen. Oec. 9.7 u. Sp.