ὑπονοθευτής
ὑπονοθευτής, seducer
ὑπονοθ-ευτής, οῦ, ὁ,
- seducer, Ptol. Tetr. 160, 164.
ὑπονοθευτής, οῦ (ὁ) falsificateur, corrupteur, Procl. Ptol. 3, 18, p. 230.
Étym. ὑπονοθεύω.
ὑπονοθευτής, ὁ, der Verführer, Sp.