ὑποσιωπητέον
ὑποσιωπητέον, one must be silent upon, suppress
ὑποσῐωπ-ητέον,
- one must be silent upon, suppress, Ph. ap. Eus. PE 8.14.
ὑποσιωπητέον, vb. du préc. Phil. (Eus. P.E. 8, 13).