ὑποστατός
ὑποστατός, to be borne
ὑποστᾰτ-ός, όν, or ὑπόστᾰτος, ον, (ὑφίσταμαι)
- set under: as Subst., ὑπόστατον, τό, stand, = ὑποστάτης, IG 2(2).1388.43,11(2).161 B 126 (Delos, iii B. C.), Paus. 10.26.9, Demiopr. ap. Poll. 10.46.
- II to be borne or withstood, οὐχ ὑποστατόν E. Supp. 737; θεὸς . . θνητοῖς οὐδαμῶς ὑ. Id. Fr. 177.2 (as Scal. for -της).
- III substantially existing, Stoic. 2.114, A.D. Synt. 201.9, S.E. M. 10.60, Iamb. Comm. Math. 8.
ὑποστατός
ὑποστᾰτός, όν
verb. adj. of ὑφίσταμαι
- to be borne or endured, Eur.