ὑπόστατος
ὑπόστατος, ος, ον, ou ὑποστατός, ή, όν [ᾰ]
1 qu’on peut supporter, auquel on peut résister, Eur. Suppl. 737 ; fr. 177, 2 ||
2 qui existe, Sext. M. 10, 60 ; Jambl. Anecdota græca, De Villoisson, t. 2, p. 198 ; Clém. 915, etc.
Étym. ὑφίστημι.
ὑπόστατος, adj. verb. von ὑφίστημι, ὑφίσταμαι, untergestellt, τὸ ὑπόστατον, das Untergestell, der Untersatz, = ὑποστάτης, Paus. 10.26.2 ; – erträglich, ἄλγος οὐχ ὑπόστατον Eur. Suppl. 737.