ῥαδαλός
ῥαδαλός, [meaning unclear]
ῥᾰδᾰλός, ή, όν, v. ῥοδανός.
- ῥαδαμεῖ· βλαστάνει, Hsch. ῥάδαμνος, v. ὀρόδαμνος.
ῥαδαλός, ή, όν [ᾰᾰ] facile à mouvoir, Il. 18, 576, leç. de Zénodote au lieu de ῥοδανός.
ῥαδαλός, las Zenodot. Il. 18.576 für ῥοδανόν, = εὐκράδαντος, leicht beweglich. S. ῥαδινός.
ῥαδαλός : see ῥοδανός.