ῥάδιξ
ῥάδιξ, branch
ῥάδιξ [ᾱ], ῑκος, ὁ,
- branch, Nic. Th. 378, 533, Al. 57, 331; of the palm, frond, D.S. 2.53. (Cf. Lat. radix.)
ῥάδιξ, ικος (ὁ) [ᾱδῑκ] branche, rameau, Nic. Th. 378, 533 ; Al. 57, 331 ; en parl. du palmier, DS. 2, 53.
Étym. cf. lat. rādīx.
ῥάδιξ, ῑκος, ἡ (ῥάσσω, verwandt mit ῥάβδος u. dem lat. radix),
1) der Zweig, auch Reis, Gerte, Rute ; Nic. Ther. 378 ; ῥάδικες φοινίκων, DS. 2.53.
2) = ῥαφανίς, Varr. L.L. 4 p. 30.
1) der Zweig, auch Reis, Gerte, Rute ; Nic. Ther. 378 ; ῥάδικες φοινίκων, DS. 2.53.
2) = ῥαφανίς, Varr. L.L. 4 p. 30.