χοϊκός
χοϊκός, of earth
χοϊκός, ή, όν, (χοῦς B)
- of earth or clay, 1 Ep.Cor. 15.47; κόνις Ph. 2.673.
- II of the age to take part in the festival of χόες, IG 3.1342.
χοϊκός, ή, όν, fait de terre, NT. 1 Cor. 15, 47 ; Clém. 981 ; Rhét. 1, 613 W.
Étym. *χόος.
χοϊκός, von Schutt, von Erde, Lehm, NT.
Strong 5517
earthy, made of dust: I Co 15:47-49 (v. Field, Notes, 179 f.).†
χοϊκός, ή, όν
χοῦς B
- of earth or dust, NTest.