βένθος

βένθος, εος, τό, poet.,

• = βάθος, depth of the sea, κατὰ βένθος ἁλός Il. 18.38, 49; ἁλὸς βένθοσδε Od. 4.780, 8.51: in pl., ὅστε θαλάσσης πάσης βένθεα οἶδεν 1.53; ἐν βένθεσσιν ἁλός Il. 1.358; βένθεσι λίμνης 13.21, 32; also βαθείης βένθεσιν ὕλης Od. 17.316: metaph., βένθεϊ σῆς κραδίης AP 5.273 (Paul.Sil.).—Used also by Emp. 35.3, al., Pi. O. 7.57, and in lyr., E. Fr. 304, Ar. Ra. 666. (Cf. βαθύς.)

βένθος, (Nebenform von βάθος, vgl. πάθος πένθος), τό, die Tiefe ; bei Hom. meist die Tiefe des Meeres : κατὰ βένθος ἁλός Il. 18.38, 49, θαλάσσης πάσης βένθεα Od. 1.53, 4.386, ἐν βένθεσσιν ἁλός Il. 1.358, 18.36, βένθεσι λίμνης Il. 13.21, βαθείης βένθεσι λίμνης Versende 18.32 ; vom Walde Od. 17.316 βαθείης βένθεσιν ὕλης Versende, offenbar nach dem Muster der eben vorgelegten Stelle Il. 13.32 gedichtet. – Pind. Ol. 7.57 ἁλμυροῖς ἐν βένθεσιν. – Oefter bei Sp. übertr., κραδίης Paul.Sil. 27 (V.274); ἐχεφροσύνης Id. 68 (IX.767).

βένθος

τό.

• • 1

    The depth or gulf (of the sea): κατὰ β. ἁλός Il. 18.38, 49.

    In pl. in sim. sense: ἐν βένθεσσιν ἁλός Il. 1.358 = Il. 18.36. Cf. Il. 13.21, 32.

  • 2

    In pl., the deeps or deep recesses (of the sea): θαλάσσης πάσης βένθεα οἶδεν Od. 1.53, Od. 4.386.

    The recesses or coverts (of a wood): βαθείης βένθεσιν ὕλης Od. 17.316.

βένθος

• 1depth, abyss ἁλμυροῖς δʼ ἐν βένθεσιν O. 7.57

βένθος , εος (βαθύς): depth, also pl., depths; θαλάσσης πάσης βένθεα οἶδεν, Od. 1.53; βένθεα ὕλης, Od. 17.316; ἁλὸς βένθοσδε, ‘into deep water,’ Od. 4.780.

βένθος poet. for βάθος, as πένθος for πάθος

• the depth of the sea, Hom.; also in pl., θαλάσσης βένθεα, ἐν βένθεσσιν ἁλός Il., Hom.:—also of a wood, βένθεσιν ὕλης Od.