βέννος
asociación cultual, de fieles de varios dioses,
τὸ β. Διὸς Βροντῶντος
ἐπικαταλείπω τῇ κώμῃ (δηνάρια) ρ' ... γείνεσθαι β. Δεὶ Καλακαγαθίῳ ὑπὲρ καρπῶν
•Palabra de origen frig., cf. benagonos, rel. muy prob. c. εὐθενέω ‘florecer’ q.u.