βουγάϊος

βου-γάϊος [ᾱ], ὁ, (γαίω)

• bully, braggart, only voc. as term of reproach, Il. 13.824, Od. 18.79; applied to those who lived on milk in Dulichion and Same, Nic. Fr. 131.

βουγάϊος, der sich übermäßig freuet (γαίω), Großprahler, Hom. zweimal, Vocativ, als Scheltwort, an derselben Stelle des Verses, Il. 13.824 αἶαν ἁμαρτοεπές, βουγάιε, ποῖον ἔειπες ; Od. 18.79 νῦν μὲν μήτʼ εἴης, βουγάιε, μήτε γένοιο, εἰ δὴ τοῦτόν γε τρομέεις καὶ δείδιας αἰνῶς, ἄνδρα γέροντα, δύῃ ἀρημένον, ἥ μιν ἱκάνει. Scholl. Didym. Il. 13.824 Ζηνόδοτος βουγήιε διὰ τοῦ η· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ α, τάχα ἐπεὶ γαίων ὡς ἐπὶ τὰ πλεῖστον ὁ ποιητὴς λέγει. Vgl. Apollon. Lex.Homer. p. 52.11.

βουγάϊος

[app. a compound of βοῦς, perh. in intensive sense. The second element perh. γαϝ-, γαίω.]

Thus, perh., braggart Il. 13.824: Od. 18.79.

βουγάϊος : braggart, bully; a term of reproach, Il. 13.824, Od. 18.79.

βουγάϊος γαίω

• a great bully or braggart, voc. βουγάϊε Hom.