βουγενής
βου-γενής, ές,
- = βοηγενής, Emp. 61.2, Call. Fr. 230; of bees, Philet. 22, AP 9.548 (Bianor); Διόνυσος Plu. Isid. 2.364f: metaph. of souls, Porph. Antr. 18.
nacido de un toro o vaca
πολλὰ ... βουγενῆ ἀνδρόπρῳρα
muchos seres nacidos de vaca con rostro humanoΔαναοῦ ... βουγενέος
Διόνυσος
ἡ μέλισσα β., ὅτι ἐκ βοείων ὀστέων γεννᾶται
• fig. de las sacerdotisas de Démeter y de las almas en el momento de nacer (cf.
βου·γενής, ής, ές, né d’une génisse, Empéd. (El. N.A. 16, 29) ; en parl. de Dionysos, Plut. M. 299b ; des abeilles, A. Car. 23 ; Anth. 9, 548.
Étym. βοῦς, γίγνομαι ; cf. βοηγενής.
βουγενής, ές, aus Rindern entstanden, Empedocl. bei Ael. H.A. 16.29 ; Dionysus, bei Plut. Quaest. gr. 36 ; bes. μέλισσαι, vgl. Antig.Car. 23 ; Bian. 15 (IX.548); Philet. 17.