εὔδοξος

εὔδοξ-ος, ον, (δόξα)

• of good repute, honoured, Thgn. 195, Pi. P. 12.5, Th. 1.84 (Sup.), etc.; Νίκη Simon. 145, cf. Pi. P. 6.17; εὔ. παρά τισι Pl. Lg. 773a; νέες εὐδοξόταται ‘crack’ ships, Hdt. 7.99. Adv. -ξως remarkably, ‘famously’, Pl. Hp.Ma. 287e; with distinction, στεφανῶσαί τινα Man. 1.102.

εὔδοξος, in gutem Rufe stehend, berühmt, geehrt, Pind. oft von Menschen, auch νίκα, ἄεθλα, P. 6.17, I. 3.1 ; φρήν, Aesch. Ch. 301 ; γῆρας, φάμα, Eur. Med. 592, Hipp. 772 ; νέας εὐδοξοτάτας συναπάσης τῆς στρατιᾶς παρείχετο Her. 7.99 ; πόλις, Thuc. 1.84, Folgde ; οἱ παρὰ τοῖς ἔμφροσι εὔδ. γάμοι Plat. Legg. VI.773a ; καὶ τίμιος Xen. Mem. 4.2.28.
• Adv ., Plat. Hipp. mai. 287e.

εὔδοξος, -ον (-ος, -ῳ, -ον; -ων, -οις: -οις, -α.)

• 1glorious of people, things. εὔδοξον Ἱπποδάμειαν O. 1.70 κόλποις παρʼ εὐδόξοις Πίσας (Bergk: εὐδόξοιο codd.) O. 14.23 εὔδοξον ἅρματι νίκαν P. 6.17 εὐδόξῳ Μίδᾳ P. 12.5 εὔδοξος ἀείδεται Σωγένης pr. N. 7.8 εἴ τις εὐδόξων ἐς ἀνδρῶν ἄγοι τιμὰς Ἑλικωνιάδων I. 2.34 εὐτυχήσαις ἢ σὺν εὐδόξοις ἀέθλοις ἢ σθένει πλούτου I. 3.1 Κλεάνδρῳ τις ἁλικίᾳ τε λύτρον εὔδοξον, ὦ νέοι, καμάτων ἀνεγειρέτω κῶμον I. 8.1 καὶ τέκʼ εὔδοξο[ν (supp. Bury) Δ. 2. 30. καὶ τὸν Ἰάσονος εὔδοξον πλόον (byz.: ἔνδοξον cod. unus; om. alter) fr. 172. 6. εὔδ]οξα Μοίσαις[ (supp. Snell) fr. 215b. 8.

εὔδοξος εὔ-δοξος, ον δόξα

• of good repute, honoured, famous, glorious, Theogn., Thuc., etc.; νέες εὐδοξόταται ships of best repute, Hdt.