εὐδόκιμος
εὐδόκιμος, in good repute, honoured, famous, glorious
εὐδόκῐμ-ος, ον,
- in good repute, honoured, famous, glorious, στρατιά A. Pers. 858 (lyr.); θανάτου μέρος E. Heracl. 621 (lyr.); εὐ. εἴς τι, πρός τι, in Sup., Pl. Ap. 29d, Lg. 878a; ἐπί τινι Plu. Lys. 22; ἐν πᾶσιν Pl. Lg. 631b; τὴν πατρίδα ἐν τῇ Ἑλλάδι -ωτέραν ποιεῖν X. Mem. 3.7.1.
εὐ·δόκιμος, ος, ον [ῐ] qui jouit d’une bonne réputation, considéré, estimé, honoré, Eschl. Pers. 857 ; Eur. Her. 621 ; εἴς τι, Plat. Ap. 29d ; πρός τι, Plat. Leg. 878a ; ἐπί τινι, Plut. Lys. 22, pour qqe ch. ||
Cp. -ώτερος, Xén. Mem. 3, 7, 1 ; Eq. 7, 1, Th. H.P. 9, 4, 7.
Sup. -ώτατος, Plat. Ap. 29d, Epin. 975e.
Étym. εὖ, δόκιμος.
εὐδόκιμος, in Ansehen stehend, Beifall habend, στρατιά Aesch. Pers. 843 ; θανάτου μέρος Eur. Heracl. 021 ; γέγονεν ἐν τῷ πολέμῳ Plat. Lach. 183c, im Kriege ; ἐν τοῖς Ἕλλησιν, unter den Griechen, Legg. I.631b, wie Xen. Mem. 3.7.1 ; τὴν πόλιν ποιεῖν Plat. Legg. XII.950e ; εὐδ. τά τε ἄλλα καὶ εἰς τὸν πόλεμον, in Beziehung auf den Krieg ; ἐπί τινι, Plut. Lys. 22a u. A.
εὐδόκιμος
εὐ-δόκῐμος, ον
- in good repute, honoured, famous, glorious, Aesch., Eur.; πρός τι in a thing, Plat.