παιπάλημα
παιπάλημα, a piece of subtlety
παιπᾰλ-ημα, ατος, τό,
- piece of subtlety: metaph., of men, π. ὅλον Ar. Av. 431, cf. Aeschin. 2.40, Luc. Pseudol. 32; λόγων τι π. καὶ κακὴ γλῶσσα Aeschrio 8.8.
παιπάλημα, ατος (τὸ) [πᾰλ] c. le préc. fig. Ar. Av. 430 ; Eschn. 33, 24 ; λόγων, Æschrion (Ath. 335d) fine langue.
Étym. παιπάλη.
παιπάλημα, τό, = παιπάλη, gew. übertr., σόφισμα, κύρμα, τρίμμα, παιπ., Ar. Av. 430 ; λόγων τι παιπ. καὶ κακὴ γλῶσσα, Aeschrio bei Ath. VIII.335d (Anth. VII.645); Aeschin. 2.40 sagt ὅ τι μὲν ἦν ποθʼ ὁ κέρκωψ ἢ τὸ καλούμενον παιπάλημα ἢ τὸ παλίμβολον, οὐκ ᾔδειν πρότερον, u. bezeichnet dann den Demosthenes als einen solchen ; καὶ κίναδος, Luc. Pseudol. 32 ; vgl. VLL.
παιπάλημα, ατος, τό,
- like παιπάλη, a piece of subtlety, of a man, Ar., Aeschin.