παιπάλη

παιπᾰλ-η, ἡ (redupl. from πάλη (B))

• the finest flour or meal, Ar. Nu. 262; π. ἀλφίτων Apollon. ap. Gal. 12.502, v.l. in Dsc. 3.39: metaph., λέγειν γενήσει . . παιπάλη, i. e. a subtle talker, Ar. Nu. 260, cf. sq. [παιπάλημα] and πασπάλη.

παιπάλη, ἡ (vgl. πάλη), das feinste Mehl, Mehlstaub, VLL ; καταπαττόμενος γὰρ παιπάλη γενήσομαι, Ar. Nub. 262 ; ἀλφίτων, Sp.; παιπάλη ἐν ἀλφίτῳ πεποιημένη, Polyaen. 4.3.32. Uebertr., λέγειν γενήσει τρίμμα, κρόταλον, παιπάλη, Ar. Nub. 260, von einem abgefeimten, verschmitzten Menschen, der so sein ist wie Haarpuder.

παιπάλη πᾰιπάλη, ἡ, redupl. from πάλη

• pollen the finest flour or meal, Lat. flos farinae, Ar.: metaph. of a subtle rogue, Ar.