σφακελίζω
σφακελίζω, to be gangrened
Could not find σφακελίσαντός in Logeion dictionaries.
σφακελίσαντός aorist active participle masculine genitive singular, aorist active participle neuter genitive singular of σφακελίζω
σφᾰκελ-ίζω,
- suffer from σφάκελος, to be gangrened, mortify, ἐσφακέλισέ τε τὸ ὀστέον καὶ ὁ μηρὸς ἐσάπη Hdt. 3.66; σφακελίσαντος τοῦ μηροῦ καὶ σαπέντος Id. 6.136, cf. Pl. Ti. 74b, 84b, Arist. HA 519b6; of the eyes, LXX Le. 26.16, De. 28.32: also in Pass., ὁκόσοισιν ἂν σφακελισθῇ ὁ ἐγκέφαλος Hp. Aph. 7.50, cf. Morb. 2.5 (v.l.).
- 2 of the effect of severe cold on single limbs, to be frost-bitten, D.H. 12.8.
- 3 of plants and trees, to be blighted, Arist. Juv. 470a31, Thphr. HP 4.14.4, etc.
- II to have spasms or convulsions, ἀπορεῖν καὶ σ. τῷ δεινῷ Cratin. 342, cf. Pherecr. 80.
σφακελίζω [ᾰ]
I tr. ronger par la gangrène sèche ; au pass. se gangrener, Hpc. 463, 10 ; Aph. 1260 ||
II intr. :
1 être atteint d’une gangrène sèche, se gangrener, se carier, Hdt. 3, 66 ; 6, 136 ; Plat. Tim. 74b, etc. ; Arstt. H.A. 3, 12, 2 ; p. anal. en parl. des membres, être gelé, DH. 12, 8 ; en parl. des plantes, se dessécher, Arstt. Juv. 6, 3 ; Th. H.P. 4, 14, 4, etc. ||
2 éprouver de vives douleurs avec convulsions, Gal. 2, p. 263 ; fig. être anxieux, Crat. (Bkk. An. p. 433, 21).
Étym. σφάκελος.
σφακελίζω, bei den Attikern gew. σφακελίζομαι, an einer Entzündung leiden, den Beinfraß, den kalten Brand haben, wegfaulen ; ἐσφακέλισέ τε τὸ ὀστέον καὶ ὁ μηρὸς ἐσάπη, Her. 3.66 ; σφακελίσαντος τοῦ μηροῦ καὶ σαπέντος, 6.136 ; Plat. Tim. 74b, 84b ; auch von der Wirkung heftiger Kälte, erfrieren, Dion.Hal. Epit. 12.8. – Von Bäumen = brandig sein, Theophr. – Uebh. heftigen Schmerz empfinden, sich unruhig hin- u. herwerfen, sich krampfhaft bewegen, wie σφαδάζω, Sp.
σφακελίζω
σφᾰκελίζω,
- to be gangrened, ἐσφακέλισε τὸ ὀστέον Hdt.