φίτυμα
φίτυμα, a shoot, scion
φίτῡμα [ῑ], ατος, τό, (φῑτύω)
- shoot, scion, of a son, A. Ag. 1281; οὑκ ἐμὸν τὸ φ., said a Spartan mother of a cowardly son, Plu. Apophth. Lac. 2.241a, cf. Epigr. ibid.
φίτυμα, ατος (τὸ) [ῑῡ] rejeton, d’où fils, descendant, Eschl. Ag. 1281 ; Plut. M. 241a, etc.
Étym. φιτύω.
φίτυμα, [ῡ], τό, Keim, Sproß, übertr., Sohn, Nachkomme ; Aesch. Ag. 1254 ; Plut. Lacaen. apophth. p. 258.
φίτυμα
φίτῡμα, ατος, τό,
φῑτύω
- a shoot, scion, of a son, Aesch.