φιτύω
φιτύω, to sow, plant, beget, call into being
φῑτύω, fut. ύσω [ῡ], E. Alc. 294: aor. ἐφίτῡσα (v. infr.):—
- sow, plant, beget, A. Pr. 235, Supp. 313, S. Ant. 645, E. l.c.; ὁ φιτύσας πατήρ S. Aj. 1296, Tr. 311; also used by Pl., R. 461a, Lg. 879d, Criti. 116c: —Med., of the woman, bear, Ἠὼς . . Κεφάλῳ φιτύσατο υἱόν Hes. Th. 986, cf. A.R. 4.807, Opp. C. 1.4; Ep. 2 sg. fut. φιτύσεαι Mosch. 2.160.
φιτύω (f. -ύσω, ao. ἐφίτυσα, pf. inus.) [ῑ] ensemencer, d’où engendrer, Eschl. Pr. 233, Suppl. 312 ; Soph. Aj. 1296, Ant. 645, Tr. 311 ; Eur. Alc. 294 ; en prose, Plat. Rsp. 461a, Leg. 879d, Criti. 116c ||
Moy. en parl. de la femme, enfanter, Hés. Th. 986 ; A. Rh. 4, 807 ; Opp. C. 1, 4 ||
➳ Fut. moy. 2 sg. φιτύσεαι, Mosch. 2, 160.
Étym. φῖτυ.
φιτύω, [ῑ], = φυτεύω, säen, pflanzen, erzeugen ; Tragg.: ἀϊστώσας γένος τὸ πᾶν ἔχρῃζεν ἄλλο φιτῦσαι νέον Aesch. Prom. 233 ; Suppl. 308 ; τίς δʼ ὁ φιτύσας πατήρ Soph. Trach. 310 ; Aj. 1275 ; ὅστις δʼ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα Ant. 641 ; u. med., von der Frau, Κεφάλῳ φιτύσατο υἱόν Hes. Th. 986 ; seltener in Prosa, wu Plat. Rep. V.461a ; φιτῦσαι καὶ τεκεῖν Legg. IX.879d.
φιτύω
φῑτύω,
poet. for φυτεύω, when the 1st syll. is to be long
- to sow, plant, beget, call into being, Trag.:—Mid. of the woman, to produce, bear, Hes.; Epic 2nd sg. fut. φιτύσεαι Mosch.