ἀδείμαντος
ἀδείμαντος, fearless, dauntless
Could not find ἀδείμαντον in Logeion dictionaries.
ἀδείμαντον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀδείμαντος
ἀδείμαντος, ον, (δειμαίνω)
- fearless, dauntless, Pi. N. 10.17, etc.; ἦλθʼ ἀ. ποδί E. Rh. 697: c. gen., ἐμαυτῆς ἀ. without fear for myself, A. Pers. 162. Adv. -τως Id. Ch. 771.
- 2 where no fear is, οἰκία Luc. Philops. 31.
1 que no tiene miedo, valiente
σπέρμ' ἀδείμαντον
de Heraclesἀ. παῖς
ἦλθ' ἀδειμάντῳ ποδί
φωνή
• de cosas
οἰκία
2 adv. -ως valerosamente A.Ch.771, Pamph.Mon.Soter.37.
ἀ·δείμαντος, ος, ον :
1 qui ne s’effraie pas, intrépide, Pd. I. 1, 12 ; N. 10, 17 ; ἀδ. ἐμαυτῆς, Eschl. Pers. 162, sans crainte pour moi-même ||
2 où il n’y a rien à craindre, Luc. Philops. 31.
Étym. ἀ, δειμαίνω.
ἀδείμαντος, frei von Furcht, unerschrocken, Pind. παῖς I. 1.12 ; σπέρμα N. 10.17 ; οὐκ ἐμαυτῆς οὖσʼ ἀδ. Aesch. Pers. 158 ; πούς Eur. Rhes. 697.
• Adv. ἀδειμάντως , Aesch. Ch. 760.
• Adv. ἀδειμάντως , Aesch. Ch. 760.
ἀ˘δείμαντος
- 1fearless, of Herakles ἀθανάτων βασιλεὺς αὐλὰν ἐσῆλθεν, σπέρμʼ ἀδείμαντον φέρων Ἡρακλέος N. 10.17 τὸν ἀδείμαντον Ἀλκμήνα τέκεν παῖδα I. 1.12
ἀδείμαντος
δειμαίνω
- 1fearless, dauntless, Pind., etc.:—adv. -τως, Aesch.
- 2where no fear is, οἰκία Luc.