ἀεροβατέω
ἀεροβατέω, to walk the air
ἀερο-βᾰτέω,
- walk the air, of Socrates, Ar. Nu. 225, 1503, Pl. Ap. 19c: aor. part. ἀεροβατήσας Ps.-Luc. Philopatr. 12.
- II to be unduly puffed up, Procop. Arc. 13, cf. Pers. 1.25.
1 andar por el aire, estar en el aire
κατ' ἴχνος ἐκείνης τῆς φωτεινῆς ἀεροβατοῦντα νεφέλης
del buen cristiano
2 fig. estar lleno de vanagloria Procop.Arc.13.11, Pers.1.25.8.
ἀεροβατέω-ῶ [ᾱᾰ] marcher dans les airs, se perdre dans les nuages ||
➳ Seul. prés. Ar. Nub. 225, 1503 ; Plat. Ap. 19c, et ao. part. Luc. Philopatr. 12.
Étym. ἀεροβάτης.
ἀεροβατέω, luftwandeln, Ar. Nub. 225 (von den sich mit Spitzfindigkeiten beschäftigenden Philosophen); Plat. Ap. 19c.
ἀεροβατέω
From ἀεροβάτης
- to walk the air, Ar., Plat.