ἀπολοφύρομαι
ἀπολοφύρομαι, to bewail loudly
Could not find ἀπολοφυρομένων in Logeion dictionaries.
ἀπολοφυρομένων present middle participle feminine genitive plural, present middle participle masculine genitive plural, present middle participle neuter genitive plural of ἀπολοφύρομαι
ἀπολοφ-ύρομαι [ῡ],
- bewail loudly, ἐμαυτόν And. 3.16, cf. X. HG 1.1.27; συμφοράν Antipho Soph. 54: abs., indulge oneʼs sorrows to the full, Th. 2.46, Pl. Mx. 249c.
1 lamentar en gran manera
τὴν συμφοράν
ὃν προσήκει ἑκάστῳ
τοὺς τετελευτηκότας
• c. ac. pron. y gen. lamentarse de
οὗ ... ἐμαυτόν
• c. prep. lamentarse
πρὸς ἀλλήλους
2 dejar de llorar, AB 427.
ἀπ·ολοφύρομαι (impf. ἀπωλοφυρόμην, f. ἀπολοφυροῦμαι, ao. ἀπωλοφυράμην, pf. inus.) [ῡ prés., ῠ fut.] se lamenter sur, déplorer, acc. Thc. 2, 46 ; Xén. Hell. 1, 1, 27 ; And. 21, 35.
ἀπολοφύρομαι, beklagen, ἐμαυτόν τινος Andoc. 2.16 ; τὴν ξυμφοράν Xen. Hell. 1.1.27 ; vgl. Ath. XIV.632a, wo es den Begriff genug einschließt, wie ἀπολοφυράμενοι ἀποχωρεῖτε, nachdem ihr genügend geklagt habt, Thuc. 2.46.
ἀπολοφύρομαι
- 1Mid. to bewail loudly, Xen.
- 2in past tenses, to leave off wailing, Thuc.