ἀπολοφύρομαι
ἀπολοφύρομαι, to bewail loudly
ἀπολοφ-ύρομαι [ῡ],
- bewail loudly, ἐμαυτόν And. 3.16, cf. X. HG 1.1.27; συμφοράν Antipho Soph. 54: abs., indulge oneʼs sorrows to the full, Th. 2.46, Pl. Mx. 249c.
1 lamentar en gran manera
τὴν συμφοράν
ὃν προσήκει ἑκάστῳ
τοὺς τετελευτηκότας
• c. ac. pron. y gen. lamentarse de
οὗ ... ἐμαυτόν
• c. prep. lamentarse
πρὸς ἀλλήλους
2 dejar de llorar, AB 427.
ἀπ·ολοφύρομαι (impf. ἀπωλοφυρόμην, f. ἀπολοφυροῦμαι, ao. ἀπωλοφυράμην, pf. inus.) [ῡ prés., ῠ fut.] se lamenter sur, déplorer, acc. Thc. 2, 46 ; Xén. Hell. 1, 1, 27 ; And. 21, 35.
ἀπολοφύρομαι, beklagen, ἐμαυτόν τινος Andoc. 2.16 ; τὴν ξυμφοράν Xen. Hell. 1.1.27 ; vgl. Ath. XIV.632a, wo es den Begriff genug einschließt, wie ἀπολοφυράμενοι ἀποχωρεῖτε, nachdem ihr genügend geklagt habt, Thuc. 2.46.
ἀπολοφύρομαι
- 1Mid. to bewail loudly, Xen.
- 2in past tenses, to leave off wailing, Thuc.