Logeion | ἁβρός

ἁβρός, ά, όν, poet. also ός, όν:—

graceful, delicate, pretty, παρθένος Hes. Fr. 218; παῖς, Ἔρως Anacr. 17, 65; ἄβραι Χάριτες Sapph. 60 [128 L-P]; esp. of the body, σῶμα, πούς, etc., Pi. O. 6.55, E. Tr. 506; neut. pl., ἁβρὰ παρηίδος Ph. 1486; of women, A. Fr. 313, S. Tr. 523; ἁ. ἄθυρμα, of a pet dog, IG 14.1647 (Lipara): of things, splendid, στέφανος, κῦδος, πλοῦτος Pi. I. 8.65, O. 5.7, P. 3.110: of style, graceful, pretty, λόγος Hermog. Id. 2.5; freq. with a notion of disparagement, dainty, luxurious; hence, ἁβρὰ παθεῖν live delicately, Sol. 24.4, Thgn. 474; a common epithet of Asiatics, Hdt. 1.71, etc.; Ἰώνων ἁβρὸς . . ὄχλος Antiph. 91; Ἀγάθυρσοι -ότατοι ἀνδρῶν Hdt. 4.104. Adv. ἁβρῶς, ψάλλειν Anacr. 17; ὑμνεῖν Stesich. 37; σὺ ... ἄβρως ὀμμεμειχμένον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχόαισον, Sapph. 2.14 L-P, E. Med. 831: neut. sg. as Adv., ἁβρὸν βαίνοντες E. Med. 1164; neut. pl., ἁβρὰ γελᾶν Anacreont. 43.3 W, 42.5: Comp. ἁβροτέρως, ἔχειν Hld. 1.17.—Chiefly poet., never in old Ep.; rare in early Prose, X. Smp. 4.44, Pl. Smp. 204c, Clearch. 4. [ᾰ by nature, cf. E. Med. 1164, Tr. 820.]

I

1 tierno, delicado, lindo, también lozano

•de doncellas, esp. de novias παρθένος Hes.Fr.339, cf. Alc.l.c., Ἀνδρομάχαν Sapph.l.c., Ἱππολύτα Pi.N.5.26, cf. Anacr.93.3, S.Tr.523, de dioses jóvenes y de adolescentes Χάριτες Sapph.128, ἄβρος Ἄδωνις Sapph.140, Ἔρως Anacr.37.1, τὸ ἐραστόν Pl.Smp.204c, de Afrodita ἁβροτάτη μακάρων SEG 31.962 (Éfeso, imper.)

• ref. anim., de cachorros ἁ. ἄθυρμα IG 14.1647 (Lipara)

• de partes del cuerpo σῶμα Pi.O.6.55, αὐχήν Anacr.71.1, πούς E.Tr.506, Call.Fr.67.14

• neutr. plu. subst. οὐ προκαλυπτομένα βοτρυώδεος ἁβρὰ παρῇδος sin ocultar con el velo la lozanía de mis mejillas cubiertas de bucles E.Ph.1485

• neutr. como adv. lánguidamente ἁβρὸν βαίνουσα E.Med.1164

• linda, placenteramente ἁβρὰ γελᾶν Anacreont.43.3, AP 12.156.

2 de pueblos muelle, refinado, lujoso Ἀγάθυρσοι ἁβρότατοι ἄνδρες Hdt.4.104, Ἰώνων ἁβρὸς ... ὄχλος Antiph.91

• neutr. como adv. ἁβρὰ παθεῖν, πάσχειν gozar, disfrutar Sol.14.4, Thgn.474, 722, Pi.Fr.2.1.

II

1 de cosas fino, suave, delicado ἀμφὶ δ' ἄβροισ' ... λασίοισ' εὖ ἐπύκασσεν prob. de tejidos, Sapph.100, στέφανος Pi.I.8.66, ἄγαλμα Nonn.D.33.97, στέφος Nonn.D.33.99, λίπη Call.Fr.43.13, φέγγος suave luz, AP 6.171.

2 fig. refinado, exquisito, precioso, preciado, elegante πλοῦτος Pi.P.3.110, κτῆμα X.Smp.4.44

• esp. de la gloria cantada por el poeta κῦδος Pi.O.5.7, CEG l.c., λόγος Pi.N.7.32

• ret. ἁ. λόγος estilo literario refinado, elegante Hermog.Id.2.5 (p.344), cf. B.Fr.15.4

• gener. Πέρσῃσι πρὶν Λυδοὺς καταστρέψασθαι, ἦν οὔτε ἁβρὸν οὔτε ἀγαθὸν οὐδέν Hdt.1.71, de un soldado tosco οὔτε τι ἁβρὸν οὔτε τι ὑπερήφανον ἔπραξεν D.C.69.18.1.

3 remilgado subst. ἢ τί τἀβρά σοι ταῦτα; ¿o qué son estos remilgos tuyos? Herod.6.45.

III adv. -ῶς

1 tiernamente ἔχειν Philostr.Im.2.10.4.

2 exquisitamente, refinadamente, elegantemente, cultivadamente σὺ ... ἄβρως <ὀ>μ<με>μείχμενον θαλίαισι νέκταρ οἰνοχόεισα Sapph.2.14

• frec. de la música y el canto ψάλλειν Anacr.93.2, ὑμνεῖν Stesich.35.2, tb. tal vez ref. al cultivo del intelecto φερβόμενοι κλεινοτάταν σοφίαν, αἰεὶ διὰ λαμπροτάτου βαίνοντες ἁβρῶς αἰθέρος (los Atenienses) alimentándose de la más gloriosa sabiduría, siempre surcando refinadamente el éter más brillante e.d., el aire más fino y puro, E.Med.830

• compar. ἁβροτέρως ἔχειν Hld.1.17.1 (var.).
•Cf. ἥβη.

ἁβρός, ά, όν [ᾱ, v. ci-dessous] tendre, délicat, d’où :

1 en b. part, délicat, gracieux, joli, en parl. du corps ou des membres, Pd. O. 6, 55, etc. ; en parl. de pers. ou de choses, Soph. Tr. 520, etc. ; d’où beau, splendide, luxuriant, en parl. de la gloire, de la richesse, etc. Pd. O. 5, 7 ; I. 1, 50 ; en parl. de pers. : ἁβρὰ π., Sol. fr. 12, 4, être robuste ||

2 en mauv. part : mou, efféminé, en parl. des Asiatiques, Hdt. 4, 104, etc. ||

Cp. -ότερος, El. V.H. 4, 22 ; Hld. 2, 21, etc.

Sup. -ότατος, Hdt. l. c., etc. ||

➳ Mot surt. poét. mais non épq. ; très rare en prose att. Xén. Conv. 4, 44 ; [ᾰ] Eur. Med. 1164, Tr. 820.

Étym. Orig. inconnue.

ἁβρός -ά -όν, Aeol. ἄβρος
1. pos.
a. verfijnd, zacht, delicaat, vaak van vrouwelijke schoonheid; acc. n. plur. ἁβρά zachtheid: ἁβρὰ παρῇδος de zachtheid van mijn wang Eur. Phoen. 1486; n. sing. adv.: ἁβρὸν βαίνουσα met sierlijke passen Eur. Med. 1164; ook n. plur.: ἁβρὰ βαίνων met sierlijke passen Eur. Tr. 820.
b. weelderig; overvloedig, prachtig Pind.
2. ongunstig in (excessieve) luxe levend; verwijfd.

ἁβρός, (ἅπτω, ἁπαλός, andere von ἥβη, doch ist α kurz nach Draco u. Eur. Med. 1164, Troad. 821 ; falsch im EM. von ἄ-βαρος), fein, zart :
1) im guten Sinne : schön, edel, Pind. σῶμα Ol. 6.55 ; Κρηθεΐς N. 5.26 ; κῦδος, seiner, herrlicher Ruhm, C. 5.7, I. 1.56 ; ähnl. λόγος, ehrenvoll, N. 7.32 ; στέφανος I. 7.65 ; πλοῦτος P. 3.110. Plato verbindet τὸ καλὸν καὶ ἁβρόν Symp. 264c. Dann besonders von weiblicher Schönheit und Zartheit : παρθένοι ἁβραί Aesch. frg. 433 ; Δηιάνειρα Soph. Tr. 526, ch.; βόστρυχοι Eur. Bacch. 493 (wie ἴουλος Orph. Ara. 229); πούς Hel. 1528 ; κῶλον Iph.A. 614 ; oft in den erotischen Gedichten. Allgemeiner : angenehm, σχολὴ ἁβρότατον κτῆμα Xen. Symp. 4.43 ; ἁβρὰ παθεῖν Theogn. 474, 722 (bei Plut. Sol. 2 dem Sol. zugeschrieben). Bei Luc. fein, witzig, mit ἀστικός verbunden, Iud.Deor. 7 ; vgl. D. meretr. 14 ; von zierlicher Rede, Hermoacnes.
2) Bei Männern erschien solche zarte Schönheit als Weichlichkeit ; dah. tadelnd : üppig, weichlich, bes. von der asiatischen Pracht und weibischen Lebensweise (VLL τρυφερός, μαλακός). So Her., Πέρσῃσι πρὶν Λυδοὺς καταστρέψασθαι ἦν οὔτε ἁβρὸν οὔτε ἀγαθὸν οὐδέν 1.71 ; Ἀγάθυρσοι ἁβρότατοι ἄνδρες καὶ χρυσοφόροι μάλιστα 4.104 (beides verbindet auch Luc. Dial.Mort. 14.2); Ἰώνων τρυφεραμπεχόνων ἁβρὸς ἡδυπαθὴς ὄχλος Antiphan. Ath. XII.526d ; Ἀλκιβιάδης com. Ath. XIII.570d ; ἁβρότερος γυναικῶν Luc. Dial.D. 18 ; δίαιτα ἁβροτέρα Ael. V.H. 4.22 ; ἁβρὸν βαίνειν (Schol. θρυπτόμενος, βλακευόμενος), zierlich, üppig einhergehen, Eur. Med. 1164 ; Tro. 821 (vom Ganymed ; vgl. Arist. Vesp. 1163 πλουσίως προβὰς τρυφερόν τι διασαλακώνισον); ἁβρὰ γελᾶν, behaglich lachen, Anacr. 41.3, 42.5 ; sanft lächeln, Ep.adesp. 31 (XII.156).
• Adv., ἁβρῶς βαίνειν Eur. Med. 823 u.a.

ἁβ'ρός (-όν: -ά: -όν, acc.; -ά, acc.)

- a of material things, delicate, graceful ἴων ξανθαῖσι καὶ παμπορφύροις ἀκτῖσι βεβρεγμένος ἁβρὸν σῶμα sc. Ἴαμος O. 6.55 ἁβρὰ Κρηθεὶς Ἱππολύτα N. 5.26 ἁβρὸν ἀμφὶ παγκρατίου Κλεάνδρῳ πλεκέτω μυρσίνας στέφανον I. 8.66
- b met. of non-material things, splendid τὶν δὲ κῦδος ἁβρὸν νικάσας ἀνέθηκε O. 5.7 εἰ δέ μοι πλοῦτον θεὸς ἁβρὸν ὀρέξαι P. 3.110 τιμὰ δὲ γίνεται, ὧν θεὸς ἁβρὸν αὔξει λόγον τεθνακότων N. 7.32 ὃς δʼ ἀμφʼ ἀέθλοις ἢ πολεμίζων ἄρηται κῦδος ἁβρόν I. 1.50 [μέριμναν ἁβροτέραν (coni. Stadtmüller, Wil.: ἀγροτέραν codd.) O. 2.54]
- c n. pl. pro adv. ὁ δʼ ἐθέλων τε καὶ δυνάμενος ἁβρὰ πάσχειν (i. e. εὖ) fr. 2. 1.

ἁβρός perhaps the same root as ἥβη α short by nature

delicate, graceful, beauteous, pretty, Anacr., etc.: of things, splendid, Pind.—Very early the word took the notion of over-delicate, dainty, luxurious; hence neut. as adv. ἁβρὰ παθεῖν to live delicately, Solon; ἁβρὰ παρηΐδος ἁβρὰν παρηΐδα, Eur.; ἁβρῶς and ἁβρὸν βαίνειν to step delicately, Eur.

Menu

Word wheel

ἁβρός

Saved

Recent