ἐπίκηρος
ἐπίκηρος, subject to death, perishable
Could not find ἐπικηρότατον in Logeion dictionaries.
ἐπικηρότατον masculine accusative singular superlative, neuter accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative of ἐπίκηρος
ἐπίκηρος, ον (α, ον Hsch., hyperdor. ἐπίκαρος Ecphant. ap. Stob. 4.7.65), (κήρ)
- subject to death, perishable, mortal, Hp. Morb.Sacr. 1 (Sup.), Arist. GA 753a7 (Comp.); φθαρτή τε καὶ ἐ. [φύσις] Id. Mu. 392a34; βίος Call. Epigr. 58 Pf.; τὸ τῆς φύσεως ἐ. Pl. Ax. 367b; τὸ θνητὸν καὶ ἐ. Phld. Mort. 38, etc.
- b of plants, delicate, Thphr. HP 6.7.3, 7.5.1.
- 2 subject to disaster, hazardous, ἐ. πρᾶγμα ἡ περίφρασις Longin. 29.1; κοινωνία Plot. 4.4.18: Sup. -ότατος Hsch. Adv., τῆς φιλοσοφίας -ρως διακειμένης Isoc. 11.49.
ἐπί·κηρος, ος, ον
1 sujet à la mort, mortel, périssable, Plat. Ax. 367b ; Arstt. G.A. 3, 2, 13 ; Mund. 2, 10 ; Call. Ep. 61 ||
2 act. qui cause la mort, ἰχθύες ἐπικηρότατοι, Hpc. Mal. sacr. 2.
Étym. ἐπί, κῆρ.
ἐπίκηρος, dem Verhängnisse, dem Tode ausgesetzt, sterblich, hinfällig, vergänglich ; βίος Callim. 50 (VII.277); bei Arist. mund. 2.9 mit φθαρτός verbunden, wie θνητὰ καὶ ἐπίκηρα σπέρματα Dion.Hal. 8.60 ; ζῷον ἐπ. καὶ ἀσθενές Sext.Emp. adv.phys. 1.90 ; τὸ τῆς φύσεως ἐπίκηρον καὶ δυσαλθές, die Hinfälligkeit, Plat. Ax. 367b.
• Adv ., τῆς φιλοσοφίας ἐπικήρως διακειμένης Isocr. 11.49, es steht schwach mit der Philosophie.
• Adv ., τῆς φιλοσοφίας ἐπικήρως διακειμένης Isocr. 11.49, es steht schwach mit der Philosophie.
ἐπίκηρος, ον
κήρ
- subject to death, perishable, Arist.