ἐπίκηρος

ἐπίκηρος, ον (α, ον Hsch., hyperdor. ἐπίκαρος Ecphant. ap. Stob. 4.7.65), (κήρ)

• subject to death, perishable, mortal, Hp. Morb.Sacr. 1 (Sup.), Arist. GA 753a7 (Comp.); φθαρτή τε καὶ ἐ. [φύσις] Id. Mu. 392a34; βίος Call. Epigr. 58 Pf.; τὸ τῆς φύσεως ἐ. Pl. Ax. 367b; τὸ θνητὸν καὶ ἐ. Phld. Mort. 38, etc.
• • • • b of plants, delicate, Thphr. HP 6.7.3, 7.5.1.
    • 2 subject to disaster, hazardous, ἐ. πρᾶγμα ἡ περίφρασις Longin. 29.1; κοινωνία Plot. 4.4.18: Sup. -ότατος Hsch. Adv., τῆς φιλοσοφίας -ρως διακειμένης Isoc. 11.49.

ἐπίκηρος, dem Verhängnisse, dem Tode ausgesetzt, sterblich, hinfällig, vergänglich ; βίος Callim. 50 (VII.277); bei Arist. mund. 2.9 mit φθαρτός verbunden, wie θνητὰ καὶ ἐπίκηρα σπέρματα Dion.Hal. 8.60 ; ζῷον ἐπ. καὶ ἀσθενές Sext.Emp. adv.phys. 1.90 ; τὸ τῆς φύσεως ἐπίκηρον καὶ δυσαλθές, die Hinfälligkeit, Plat. Ax. 367b.
• Adv ., τῆς φιλοσοφίας ἐπικήρως διακειμένης Isocr. 11.49, es steht schwach mit der Philosophie.

ἐπίκηρος, ον κήρ

• subject to death, perishable, Arist.