ὑπέρκομπος
ὑπέρκομπος, overweening, arrogant
Could not find ὑπέρκομπόν in Logeion dictionaries.
ὑπέρκομπόν feminine accusative singular, masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of ὑπέρκομπος
ὑπέρκομπος, ον,
- overweening, arrogant, τὸν ὑ. θηρῶσα Φάωνʼ Men. 312 (anap.); ταῖς ὑπερκόμποις σαγαῖς A. Th. 391; σῆμʼ ὑπέρκομπον τόδε ib. 404; τῶν ὑπερκόμπων ἄγαν φρονημάτων Id. Pers. 827; ὑπερκόμπῳ θράσει ib. 831: c. dat. modi, αἱ δʼ ὑπέρκομποι τάχει [νῆες] extraordinary, ib. 342 (s. v. l.). Cf. sq.
ὑπέρ·κομπος, ος, ον, qui fait grand bruit, d’où :
1 qui se vante outre mesure, orgueilleux, présomptueux, Eschl. Sept. 391, etc. ||
2 extraordinaire, remarquable, Eschl. Pers. 342.
Étym. ὑ. κόμπος.
ὑπέρκομπος, eigentl. übermäßig lärmend, bes. unmäßig großprahlend, übermütig ; σῆμα Aesch. Spt. 386 ; Ζεύς τοι κολαστὴς τῶν ὑπερκόμπων ἄγαν φρονημάτων ἔπεστιν Pers. 813 ; θράσος 817 ; übh. übermäßig, außerordentlich, νῆες ὑπέρκομποι τάχει, ausgezeichnet an Schnelligkeit, 334.
ὑπέρκομπος
ὑπέρ-κομπος, ον,
- overweening, arrogant, Aesch.