ὑπέρκοπος

ὑπέρκοπ-ος, ον: (κόπτω, cf. παράκοπος):—

• overstepping all bounds, extravagant, arrogant, δόρυ A. Th. 455 (lyr.); ὑπέρκοπον μηδέν ποτʼ εἴπῃς αὐτὸς ἐς θεοὺς ἔπος S. Aj. 127. Adv. -πως extravagantly, excessively, οἱ δʼ ὑ. ἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι χλίουσιν μέγα A. Ch. 136; and Grotius’ cj. ὑπερκόπως (for -κότως) is generally received in Id. Ag. 468 (lyr.), τὸ δʼ ὑπερκόπως κλύειν εὖ.—Since ὑπέρκοπος is required by the metre in the above passages, whilst in those cited under foreg. (exc. Men. l.c.) either ὑπέρκομπος or ὑπέρκοπος might stand, Blomf. proposed to read -κοπος everywhere in Trag.
• • II overtired, worn out, ὑ. γενομένη [ἡ πάρδαλις] Arist. Mir. 831a9, cf. Poll. 5.84.

ὑπέρκοπος, eigtl. überschreitend, bes. Maß und Ziel, dah. übermütig, zügellos, δόρυ Aesch. Spt. 437, u. adv., Ch. 134 ; ὑπέρκοπον μηδέν ποτʼ εἴπῃς αὐτὸς εἰς θεοὺς ἔπος Soph. Aj. 127.

ὑπέρκοπος ², übermüde, ganz entkräftet (?).

ὑπέρκοπος ὑπέρ-κοπος, ον, κόπτω

• overstepping all bounds, extravagant, arrogant, Aesch., Soph.:—adv. -πως, excessively, Aesch.