ὑπερκατάληκτος
ὑπερκατάληκτος, hypercatalectic
ὑπερκατά-ληκτος, ον,
- hypercatalectic, Heph. 4.4, Aristid.Quint. 1.23.
ὑπερ·κατάληκτος, ος, ον, hypercatalectique, qui a une syllabe de trop à la fin, t. de métr. Héph. p. 25.
Étym. ὑ. καταλήγω.
ὑπερκατάληκτος, s. καταληκτικός, Gramm.