ὑποστατικός
ὑποστατικός, able to face, steadfast
Could not find ὑποστατικὸν in Logeion dictionaries.
ὑποστατικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ὑποστατικός
ὑποστᾰτ-ικός, ή, όν,
- able or willing to face, c. gen. rei, ὑ. τῶν δοκούντων δεινῶν Muson. Fr. 8 p.39 H.
- 2 abs., patient, steadfast, firm, Arist. EE 1222a33 (Comp.); ἔν τινι D.S. 20.78. Adv -κῶς Plb. 5.16.4.
- II belonging to substance, substantial, Arr. Epict. 1.20.17.
- 2 c. gen. rei, giving substance to, causing the existence of, τῶν ὅλων Procl. in Prm. p.537 S., cf. Inst. 25, Herm. in Phdr. p.136 A., Dam. Pr. 300; opp. φθαρτικός, Ammon. in Porph. 103.15.
- III -κόν, τό, entrance-fee paid by initiates, IG 5(1).1390.50 (Andania, i B. C.).
ὑποστατικός, ή, όν [ᾰ]
1 capable de supporter, gén. Métop. (Stob. 10, 48) ; abs. qui a du sang-froid, de la présence d’esprit, de la fermeté, Arstt. Eud. 2, 5, 5 ; DS. 20, 78 ||
2 qui concerne la substance, substantiel, Arr. Epict. 1, 20, 17.
Étym. ὑπόστατος.
ὑποστατικός, ή, όν, sich darunter stellend, sich einer Sache unterziehend, sie ertragend, standhaft, mutig, δεινῶν ὑποστατικὰ ἕξις neben ἀντερειστικά, Metop. Pythag. bei Stob. Flor. 1.64 ; Arist. eth. Eud. 2.5 ; ἔν τινι, DS. 20.78 ; so ὑποστατικῶς, Pol. 5.16.4 ; – zur Substanz gehörig, substantiell, Sp.